Review : Lear, the magician

บทวิจารณ์ : เลียร์ จอมเวทย์อ่อนหัด

โดย : Woratana [WK Creative]

ในที่สุดบทวิจารณ์นี้ก็ถูกปั่นขึ้นมาจนได้ เป็นบทวิจารณ์ที่ใช้เวลาพิมพ์บทแรกของผม (ก่อนหน้านี้คือบทวิจารณ์ Darkmoon Stamina , เซเลสเทียร์ และ จอมปราชญ์ จอมราชันย์ ซึ่งผลตอบรับดี (น้อย) มาก โดยเฉพาะเรื่องสุดท้าย งานวิจารณ์ครั้งนี้จึงพิถีพิถันมากกว่าเดิม) ก่อนหน้านี้อ่านจบแล้วใช้วิธีขีดเส้นตรงที่คิดว่าไม่ค่อยดี ตอนนี้ว่างได้แตะคอมจึงนำมาเผยแพร่ให้คนอื่นได้อ่านกัน

ข้อความในบทวิจารณ์นี้อาจทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกไม่ดี หรือรับไม่ได้ ฉะนั้นถ้ากลัวเสียความรู้สึกก็อย่าอ่าน ถ้าอ่านแล้วอย่ามาด่าผมทีหลังก็แล้วกันนะครับ เพราะท่านเลือกที่จะอ่านด้วยตัวท่านเอง

อ่านแล้วอยากติชมก็ตามแต่ท่านประสงค์ สำหรับคำติชมผมไม่ว่าอะไร แต่อย่าใช้ คำหยาบ ถากถาง และอื่น ๆ ที่ดูเป็น คำด่า ไม่ใช่ คำติชม

ถ้าท่านยอมรับข้อตกลงข้างต้น เชิญอ่านต่อได้เลยครับ!

เลียร์ จอมเวทย์ฝึกหัด

Lear, the magician

เริ่มวิจารณ์จากเรื่องเบื้องต้น ก่อนนะครับ

หน้าปก : เป็นรูปการ์ตูน ลายเส้นสวยดี เหมาะกับวรรณกรรมเยาวชนแบบนี้ คนวาดใช้นามปากกาภาษาอังกฤษ ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะวาดโดจินด้วย ชักอยากอ่านโดจินของคนนี้แล้วสิ (เริ่มแรกก็ไปเรื่องอื่นแล้ว กลับมาก่อน!) ข้อดี คือ สวย (คำตอบสิ้นคิดมาก) ข้อเสีย คือ แบ่งแยกกลุ่มคนอ่าน นักอ่านผู้ใหญ่จะไม่ค่อยหยิบหนังสือปกแนวนี้ขึ้นมาอ่าน ต่างกับนิยายที่มีภาพปกเป็นภาพเสมือนจริง (ภาพที่คล้ายของจริงไง ไม่ใช่ลายเส้นการ์ตูนน่ะ นิยายส่วนใหญ่จะมีปกที่เป็นภาพเสมือนจริง ยกตัวอย่างเช่น Last Fantasy หรือ เดลโทรา เควส) สำหรับเรื่องปก ผมให้ หกคะแนน เต็มสิบ

นามปากกาผู้แต่ง : (หลายคนมองหน้ากัน ไอ้นี่ไม่มีอะไรจะเขียนล่ะสิ!) แค่อยากลองเดาอะไรนิดหน่อยนะครับ ผู้แต่งใช้นามปากกาว่า W.K.jarr ผมคิดว่า(คิดว่านะ) W กับ K คืออักษรตัวแรกของชื่อและนามสกุลจริง ส่วน jarr เป็นชื่อเล่น ผมไม่ค่อยพบการตั้งนามปากกาแบบนี้นะครับ ที่เคยเห็นคล้าย ๆ กัน คือ The Immortal K-Night แต่ผมก็ดันจำนามปากกาผู้แต่งเรื่องนั้นไม่ได้ รู้แต่ว่าคล้าย ๆ กับเรื่องนี้ เอาเป็นว่าถ้าใครรู้คำตอบช่วยเฉลยด้วยละกันครับ ว่า W.K.Jarr มาจากอะไร

หน้า คุยกับผู้เขียน : W.K.jarr เป็นเด็กผู้หญิง (ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าน่าจะใช่ เพราะในหน้า คุยกับผู้เขียน ไม่ได้เรียกตัวเองว่า ผม แต่เรียกว่า เรา) อายุ 13 ปี (เมื่ออ่านต่อไปเรื่อย ๆ อย่าหาว่าผม แกล้งเด็ก เพราะผมมองสำนวนการเขียน ไม่ได้มองอายุ ผมเคยเห็นเด็กอายุน้อยกว่านี้แต่แต่งนิยายได้เก่งกว่าผู้ใหญ่หลาย ๆ คนเสียอีก) ผมรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเธอ(W.K.jarr) เขียนเกริ่นนำเนื้อเรื่องบางส่วนในหน้า คุยกับผู้เขียน เธอเขียนไว้ว่า

ลีแอนเดอร์ มิทริส หรือ เลียร์ เด็กชายอายุ 13 ปี ผู้ไม่เคยสนใจเวทมนตร์แม้แต่น้อย แต่กลับต้องเข้าเรียนในโรงเรียนเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักร นำพาเด็กชายให้เข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความลับและการผจญภัย และการปกปิดความจริงเกี่ยวกับตัวตน!!

โอเค อ่านตรงนี้จบก็ไม่ตะขิดตะขวงใจอะไร แต่พอเปิดอ่านไปที่บทนำ ตัวเอกดันใช้เวทมนตร์สะเดาะกุญแจได้ ไม่เคยสนใจเวทมนตร์แม้แต่น้อย คงต้องเปลี่ยนเป็น มีความสนใจในเวทมนตร์มาก ถ้าไม่สนเวทมนตร์จะใช้ร่ายเวทได้ไหมล่ะ

ชื่อเรื่อง : ส่วนนี้เป็นส่วนที่ผมเห็นแล้วตกใจมาก ไม่ใช่เพราะอิจฉาเด็กหรอกนะ แต่เพราะชื่อเรื่องคือ เลียร์ จอมเวทย์อ่อนหัด ส่วนชื่อภาษาอังกฤษ Lear, the magician นั้น ไม่ได้แสดงที่สันหนังสือ ฉะนั้นชื่อนิยายเรื่องนี้คือ เลียร์ จอมเวทย์อ่อนหัด

หลายคนอาจสงสัย ชื่อนิยาย เลียร์ จอมเวทย์อ่อนหัด มันมีอะไรแปลกงั้นเหรอ คนชื่อเลียร์ไปขโมยของบ้านแกมาหรือไง ถ้าท่านยังไม่เข้าใจชื่อเรื่องละก็ เรามาดูกันแบบละเอียดทีละคำเลยครับ

เลียร์ เป็นชื่อคน

จอมเวทย์ คำนี้แหละ! ที่ทำให้ผมตกใจ เวทย์ แปลว่า ควรรู้ , พึงรู้ (อ้างอิง : พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ..2542) ผมคิดว่าบ..ของสำนักพิมพ์อาจไม่รู้เรื่องนี้ก็เป็นได้ คำว่า เวทย์ นี่เป็นคำหนึ่งที่นักเขียนนิยายแฟนตาซีมักใช้ผิดครับ ถ้าหมายถึง เวทมนตร์ ต้องใช้คำว่า เวท ที่ไม่มี ย์ ต่อท้าย

อ่อนหัด ดูแค่สองพยางค์นี้ ผ่าน! แต่ถ้าดูคำก่อนหน้านี้ด้วยก็จะเป็น จอมเวทย์อ่อนหัด ขอถามหน่อยว่า จอม หมายถึงผู้ที่เป็นเลิศมิใช่เหรอ เช่น จอมปีศาจ หมายถึง ปีศาจที่เหนือกว่าปีศาจ หรือ จอมเวทมนตร์ หมายถึงผู้ที่ใช้เวทมนตร์ได้เก่งกาจ แต่ชื่อเรื่องกลับเขียนว่า อ่อนหัด ขอเถียงอย่างเต็มปากเต็มคำ

จอมเวทมนตร์จะอ่อนหัดได้อย่างไร

ผมคิดว่าน่าจะแก้เป็น เลียร์ นักเวทมนตร์อ่อนหัด หรืออะไรทำนองนั้น มากกว่า

.

หมดแล้วนะครับ กับเรื่องเบื้องต้นของนิยาย คราวนี้เราจะมาเจาะลึกกับนิยาย แบบบรรทัดต่อบรรทัด (เวอร์ไป) ผมจะลงแค่ส่วนที่ผมคิดว่าไม่ควรใช้เท่านั้นนะครับ จะลงหมดคงไม่ต้องขายหนังสือกันแล้ว

.

หน้ายี่สิบสอง

ได้รับการขนานนามว่า ป่ามนตร์ดำ มิใช่เพราะมันถูกมนตร์ดำหรอก แต่เป็นเพราะป่าแห่งนี้มีมนตร์ขลัง และเป็นสีดำต่างหาก

ดูที่ประโยคสุดท้ายนะครับ ป่าที่ไหนมีสีดำเล่า น่าจะใช้คำว่า และมีบรรยากาศอันมืดทึบต่างหาก ลองคิด ๆ ดู ถ้ามีป่าสีดำทั้งป่าคงเท่น่าดูเลยครับ

หน้ายี่สิบสาม

เด็ก ๆ รุ่นราวคราวเดียวกันกับเลียร์ยืนเต็มไปหมด มีทั้งพวกที่อายุมากกว่า และก็มีทั้งพวกที่อายุเท่ากัน แต่มีความสูงที่ลดหลั่นกันไปตามแต่ละบุคคล

แค่อยากรู้ว่าทำไมต้องใช้คำว่า แต่ เท่านั้นแหละครับ ผมอ่านประโยคสุดท้ายแล้วคิดได้สองด้าน ตัวผมคิดว่าน่าจะเปลี่ยนเป็น แต่ละคนมีความสูงลดหลั่นกันไปตามวัย มากกว่า ใครทราบเฉลยหน่อยนะครับ

หน้ายี่สิบห้า

แต่กระนั้นลานจอดอันน้อยนิดก็ไม่สามารถรองรับกับรถม้าหรือพาหนะจำนวนร้อย ๆ คันได้ ทำให้การหาที่จอดเป็นเรื่องยากและต้องอาศัยหลักการที่ว่า ตาดีได้ตาร้ายเสีย

ตรงหลักการนี่แหละ ที่ผมอ่านแล้วรู้สึกว่า ไม่ใช่ การจอดรถเกี่ยวอะไรกับ ตาดีได้ตาร้ายเสีย ไม่ได้มีประโยคที่บอกว่า ลานจอดรถมีมากมาย แต่บางที่เข้าไปแล้วก็จะพบศัตรูดักทำร้าย อะไรประมาณนั้น เพราะมันทำให้เราเห็นว่า ถ้าเลือกผิด ก็จะเกิดผลเสีย แต่ถ้าเลือกถูก ก็จะได้ผลดี

หน้าสามสิบสอง

ผมไม่มีปัญหากับสำนวน แต่มีปัญหากลับพลอตเรื่องส่วนนี้ ไม่มีประโยคใดที่ตอบคำถามว่า ทำไมเลียร์ถึงสอบผ่าน ได้ ทั้งที่เลียร์เองก็บอกว่ายาก ตัวเขาก็แทบไม่ได้อ่านหนังสือเลยด้วย การสอบผ่านจึงน่าจะมีเหตุมีผลมากกว่านี้ การแต่งนิยายจำเป็นต้องมีเหตุผลที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ มิใช่เกิดขึ้นโดยไร้มูลเหตุ

หน้าสามสิบแปด

เพราะความหนักของหนังสือเรียนที่แม้จะมีน้อยเล่ม แต่แต่ละเล่มกลับมีน้ำหนักและขนาดใหญ่เสียเหลือเกิน

ผมรู้สึกติดขัดที่ มีน้ำหนักและขนาดใหญ่ แปลว่า น้ำหนักใหญ่ งั้นเหรอ ถ้าอ่านแค่ มีน้ำหนัก อย่างเดียวก็แปลว่ามันมีน้ำหนัก แต่ไม่ได้บอกว่าเท่าไร ดังนั้นควรเปลี่ยนเป็น มีน้ำหนักมากและขนาดใหญ่

หน้าสี่สิบหก

หน้านี้มีสองปัญหาที่ผมสงสัย คือ

ว่าแต่ นี่หลานของลุงราฟท์หรือเปล่า

ประโยคข้างต้นมาจากปากของลุงโจ น่าแปลกที่เขารู้ว่าตัวเอกเป็นหลานของใคร ทั้งที่ฟรานเชสแนะนำเพียงชื่อของเลียร์เท่านั้น ไม่ได้แนะนำนามสกุล โอกาสที่ลุงโจซึ่งเป็นคนรู้จักลุงราฟท์ในสมัยเรียนจะรู้จักเลียร์นั้น แทบเป็นไปไม่ได้เลย

ลาก์ค

ชื่อของพ่อเลียร์ถูกเอ่ยจากปากลุงสร้างปัญหา (ให้ผม) คนเดิม ผมพยายามแกะเป็นภาษาอังกฤษ ว่า ก์ เขียนภาษาอังกฤษยังไง นิยายเรื่องนี้มีชื่อของหลายคนมากที่ไม่สามารถแกะเป็นภาษาอังกฤษได้ เพราะใช้ไม้ทัณฑฆาตแปลกๆ

หน้าสี่สิบเก้า

แต่ว่า ทาเนีย

คำพูดของลิซ น้องสาวของทาเนีย ผมอ่านแล้วงงว่าทำไมน้องเรียกพี่ไม่มีคำว่า พี่

หน้าหกสิบ

เฟร์ตัน

ชื่อสารวัตรนักเรียนคนหนึ่ง ออกมาตอนแรกดูจะเป็นตัวเอก แต่ตอนหลัง ๆ กลับไม่ค่อยมีบทบาทนัก เป็นอีกคนที่ผมสะกดภาษาอังกฤษไม่ได้ ถ้าเป็น เฟรย์ตัน ก็ว่าไปอย่าง

หน้าที่หกสิบห้า

และเดาได้เลยว่าเลียร์ไม่ได้เลขที่ต้นๆ แน่ แต่เขากลับได้เลขที่ 30 จากทั้งหมด 48 คน

คำว่า แต่เขากลับ หมายถึงผิดจากที่บอกไว้ตอนแรก หมายความว่าเลียร์ได้เลขที่ต้นๆ งั้นเหรอ เลขที่ 30 จาก 48 คนมันเป็นเลขที่ต้นๆ เหรอครับ