>>บทพูด : พ่อค้าคนหนึ่งมีทรัพย์สมบัติอันล้ำค่ามากมาย วันหนึ่งเขาคิดอยากเดินทางไปรอบโลก แต่ก็กลัวว่าจะโดนโจรปล้นกลางทาง เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปหาเพื่อนสนิทของเขา

เพื่อน : Yo! Whats up! Have u got something with me?

พ่อค้า : โห เล่นภาษาปะกิด คือว่าฉันจะออกเดินทางรอบโลก เลยอยากฝากนี่ไว้หน่อยน่ะ

(พ่อค้ายื่นกล่องใบหนึ่งให้เพื่อน เพื่อนรีบรับไว้)

เพื่อน : โอ้ จอร์จ นี่มันทองคำใช่มั้ย

พ่อค้า : จอร์จเป็นชื่อบิดาแกรึฟระ

เพื่อน : เออ เฮ้ย! ไม่ใช่ว้อย ว่าแต่นี่คือทองใช่มั้ย

พ่อค้า : ถูกต้องนะคร้าบ! รับเงินรางวัลหนึ่งบาทห้าสิบสตางค์ไป คือฉันจะฝากนี่ไว้กับแกน่ะ

เพื่อน : ฝากทองมาให้ฉันช่วยใช้ใช่มั้ย ได้เลย จัดให้

พ่อค้า : บ้าเรอะ! ฉันจะออกเดินทางเลยอยากให้นายช่วยเก็บรักษาไว้กันใครขโมยน่ะ ฉันไม่มีเวลาแล้ว ไปก่อนล่ะ

เพื่อน : เออ โชคดี มีชัย ตายไวนะเพื่อน

(แล้วพ่อค้าก็จากไป เพื่อนยืนโบกมือไล่หลัง)

>>บทพูด : แล้วพ่อค้าก็ออกเดินทางโดยเก็บทรัพย์สมบัติไว้กับตนเองส่วนหนึ่ง ระหว่างทางเขาก็พบกลุ่มโจรดังที่คาดไว้

โจร : โฮ่ มีเหยื่อมาแล้ว! แกมีสมบัติอะไรส่งมาให้หมด!

พ่อค้า : สำหรับพวกโจรอย่างแกไม่มีสมบัติให้หรอกเว้ย มีแต่ความสมเพชที่พร้อมจะให้ทุกวันสามเวลาหลังอาหาร

โจร : จะบ้าเรอะ พวกตูเป็นแฟนคลับน้องพลับนะเฟ้ย ไม่ใช่สามเวลาหลังอาหาร แต่เป็น ทุกเช้า ก่อนนอน ทุกเช้า ก่อนนอน น่าสมเพชยัง! น่าสมเพชแว้ว!

พ่อค้า : ฮึ! ไอ้

โจร : ไม่ต้องพูดมาก เอาสมบัติมาซะดี ๆ

(แล้วโจรก็กระชากเป้ที่พ่อค้าสะพายอยู่)

พ่อค้า : อย่าเอาของของข้าไปเลย ท่านไม่รู้ว่าชีวิตข้ารันทดแค่ไหน

โจร : รันทดแค่ไหนกันเชียว

พ่อค้า : ข้าน่ะ เกิดมาในท้องไร่ท้องนา กินอยู่กับพวกท่านมาตั้งแต่เด็ก เห็นท่านไถนากันทุกวันเลย

โจร : พวกตูไม่ใช่ฟายเฟ้ย ไปกันดีกว่าพวกเรา!

(แล้วกลุ่มโจรก็จากไป)

พ่อค้า : บ๊ายบาย ชาวโลก

>>บทพูด : เมื่อพ่อค้าโดนขโมยสมบัติไป เขาก็เดินทางกลับมาหาเพื่อนที่ฝากทองไว้

พ่อค้า : หวัดดี ซาร่า จอร์จมาเอาของคืนแล้ว

เพื่อน : ซาร่าเป็นชื่อมารดาแกเรอะ ไอ้จอร์จ

พ่อค้า : ไอ้นี่ย้อนมุข เอาทองตูมาได้แล้วเฟ้ย

เพื่อน : เอ่อ คือว่า ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยว่ะ

พ่อค้า : แกเอาทองคำไปขายหมดแล้วเรอะ

เพื่อน : ช่าย รู้ได้ไงเนี่ย ฉลาดจริง เฮ้ย! ไม่ใช่ว้อย แกหลอกให้ฉันพูดอะไรเนี่ย

พ่อค้า : งั้นเกิดอะไรขึ้น

เพื่อน : ทองของนายน่ะสิ ฉันต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้ดูว่าห้องที่เก็บทองมีหนูตัวหนึ่ง หนูมันแทะทองนายจนหมดเกลี้ยงเลย ขอแสดงความเสียใจด้วยจริง ๆ จอร์จ

พ่อค้า : แล้วตกลงจอร์จนี่บิดาแกเรอะ

เพื่อน : นี่ ๆ เล่นมุขเก่ามันแป้กนะ

พ่อค้า : ไม่เล่นก็ได้ฟะ ฉันนี่โง่จริง ๆ ที่ปล่อยทองไว้ทั้งที่รู้ว่าหนูเมืองนี้กินทองเป็นอาหารว่าง

เพื่อน : พรุ่งนี้นายมากินข้าวบ้านฉันสิ จะเลี้ยงมื้อเย็นแทนคำขอโทษละกัน อยากกินอะไรบอกมาเลย

พ่อค้า : งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ อยากกินหูฉลามน้ำแดง หัวเอเลี่ยนทอด ต้มยำหางมังกร ผัดเผ็ดปาปริก้า หอไอเฟลทอดกรอบ เนื้อฮิปโปกริฟนึ่ง แล้วก็มังค์จัมป์วอล

เพื่อน : โห หัวสูงโว้ย ตูจะไปหาที่ไหนล่ะนั่น ว่าแต่ไอ้มังค์จัมป์วอลมันคืออะไรล่ะ

พ่อค้า : Monk jump wall ก็พระโดดกำแพงไง ทีงี้ทำโง่ปะกิดเชียวนะ

เพื่อน : เออน่ะ ฉันไม่ถือสาสัตว์สี่เท้าแถวนี้ที่ริอาจพูดภาษาอังกฤษหรอก

พ่อค้า : ฮึ! ไอ้ ฉันไปก่อนดีกว่า พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว

>>บทพูด : หลังจากพ่อค้าออกมาจากบ้านของเพื่อน เขาก็ตรงดิ่งไปหาอันธพาลประจำเมือง

อันธพาล : โย่ว วอทซัพ แฮฟ U god ซัมติง vit มี?

พ่อค้า : ไหงบทพูดมันเหมือนบทพูดเพื่อนตูเลยฟะ

อันธพาล : อันนั้นภาษาอังกฤษ อันนี้ฉบับแปลไทย ไม่เหมือนกันซะหน่อย

พ่อค้า : เรื่องนั้นช่างมันก่อน ฉันมีงานอยากให้ทำ เงินจ่ายไม่อั้น

อันธพาล : เงินจ่ายแกไม่จ่ายเรอะ

พ่อค้า : ฮึ ไอ้นี่ กวนพิลึก จ่ายดิ ถ้าทำงานสำเร็จนะ

อันธพาล : เชื่อมือฉันเถอะ รับรองไม่ผิดหวัง

พ่อค้า : ชั้นไม่เชื่อ มือ แกหรอกเฟ้ย

อันธพาล : แล้วเชื่ออะไรล่ะ

พ่อค้า : เชื่อใน ตัว นายไง เอิ๊ก ๆ

>>บทพูด : เช้าวันต่อมา ขณะที่ลูกชายของเพื่อนพ่อค้าเดินเล่นอยู่ในตลาด

ลูกชายเพื่อน : พ่อบอกว่า พ่อใช้สีกัปตัน! เอ้ย ไม่ใช่แล้ว พ่อบอกว่าตอนเย็นจะมีแขกมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยสินะ เห็นทีต้องซื้อของดีไปเลี้ยงสักหน่อย เอถ้าเป็นแขกก็หมายถึงเป็นอิสลาม กิน หมู ไม่ได้อะดิ

(อันธพาลวิ่งมา เอามือปิดปากลูกชายของเพื่อน แล้วลากไป)

ลูกชายเพื่อน : อ๊าก อ้วยอ้าอ้วย! (ช่วยข้าด้วย!)

>>บทพูด : ในเย็นวันนั้น พ่อค้าไปที่บ้านของเพื่อนตามนัด และพบว่าเพื่อนของเขานั่งร้องไห้อยู่ ของที่จัดเตรียมไว้บนโต๊ะอาหารยังไม่เรียบร้อยดี

พ่อค้า : เกิดอะไรขึ้น ไม่เคยได้ยินสำนวนที่ว่า สัตว์มีเขาย่อมไม่หลั่งน้ำตา รึ

เพื่อน : (ปาดน้ำตา) ลูกชายคนเดียวของข้าน่ะสิ เขาหายไปตั้งแต่เช้า ยังไม่กลับมาเลย เอ๊ะ! นี่แกหลอกด่าข้ารึเปล่าเนี่ย

พ่อค้า : อย่าสนใจเรื่องนั้นเลย ท่านลองไปตามหาลูกหรือยังล่ะ

เพื่อน : ถ้ายังไม่ตามคงไม่มานั่งอยู่นี่หรอก ทำตัวฉลาดหน่อยดิ

พ่อค้า : งั้นเรอะ ถ้าเช่นนั้นเราขอแสดงความสะใจกับท่านด้วย

เพื่อน : เย้ย มีแต่แสดงความเสียใจเฟ้ย ว่าแต่ท่านไม่เห็นร่องรอยของลูกข้าบ้างเลยรึ

พ่อค้า : เห็นแต่ร่องรอยตีนกาบนหน้าท่านเท่านั้นแหละ

เพื่อน : ต่อยกันเลยง่ายกว่ามั้ย

พ่อค้า : เอ่อ อย่าเพิ่งตกมันดิ เราจำได้ว่าเมื่อเช้านี้เห็นอะมีบาเซลล์หนึ่งบินมาโฉบเด็กชายคนหนึ่งไป ไม่รู้ว่าเป็นลูกแกอะเปล่า

*ฝ่ายอันธพาล*

อันธพาล : ฮัดเช้ย! ทำไมอยู่ ๆ เห็นภาพตัวเองเป็นอะมีบาได้หว่า

*ตัดกลับมาที่เดิม*

เพื่อน : (ทำหน้าโกรธ) อย่ามาโกเจ็ด โป้ปด มดเท็จ โอเวอร์ แอคชั่น มันทอด หลอดออฟเดอะริงค์ แถวนี้นะเฟ้ย! อะมีบาบ้านน้องป้าแกทำงั้นได้เรอะ

พ่อค้า : ทำได้ตูก็เลี้ยงแล้วสิ ทีหนูยังกินทองได้ แล้วทำไมอะมีบาจะจับเด็กไม่ได้ล่ะ

เพื่อน : นั่นสินะ งั้นก็ปล่อยเป็นกรรมเวรของอะมีบากะลูกฉันก็แล้วกัน เย้ย! ไม่ใช่ดิ แกอย่ามาโกแปดนะเฟ้ย

พ่อค้า : งั้นก็ยอมรับมาก่อนสิ ว่าใครกันแน่ที่โกเก้าก่อนกัน

เพื่อน : ขะข้า.. ข้ายอมสารภาพแล้ว ที่จริงข้าเป็นฝ่ายโกสิบท่านเองนั่นแหละ ข้าเล่นพนันจนเสียเงินไปมาก จึงต้องขายทองที่ท่านฝากไว้เพื่อนำเงินไปใช้คืน ข้าสัญญาว่าข้าจะพยายามหาเงินค่าทองมาคืนท่านให้ได้

พ่อค้า : แล้วจะให้ฉันเชื่อถือคนที่เคยโกสิบเอ็ดกับข้ามาแล้วครั้งหนึ่งงั้นรึ

เพื่อน : ขะข้า

พ่อค้า : แต่เอาเถอะ ในเมื่อท่านสัญญาแล้ว ข้าเชื่อว่าท่านจะไม่โกสิบสองกับข้าอีก

เพื่อน :