บทวิจารณ์: C.I.G.A.R. Family ครอบครัวสุดป่วน

Review: C.I.G.A.R. Family

by Woratana [WK Creative]

สำหรับนักอ่านหลาย ๆ คนที่ชอบนิยายแนววัยรุ่น วัยทีน คงได้ผ่านตากันมาบ้างกับนิยายเรื่องนี้ C.I.G.A.R. Family ที่ผมซื้อมาเพราะเห็นในมายไอดีของหนอนพลูเขียนไว้ และหน้าปกก็สีสดใสดูน่าอ่าน คิดว่าคงเป็นนิยายเรื่องหนึ่งที่อ่านได้สบาย ๆ โดยไม่เครียด (ซึ่งเป็นการปูทางก่อนจะไปอ่านมอฟ เมิร์ท และเนเวอร์ นัมบ์ ซึ่งน่าจะเครียดกว่าหลายเท่า <<ชื่อนิยายที่กล่าวถึงไม่แน่ใจว่าเขียนถูกไหม เอาเป็นว่าเป็นนิยายของสำนักพิมพ์Good Mua เอ้ย! Good Morning ทั้งสองเล่ม)

เรามาดูรายละเอียดเบื้องต้นของนิยายเรื่องนี้กันดีกว่า

รายละเอียดจากหนังสือ

ชื่อ: C.I.G.A.R. Family ครอบครัวสุดป่วน

ผู้แต่ง: โรโรฯ

สำนักพิมพ์: 1168 Publishing

ภาพประกอบ: Tasha

ราคาปก: 189 บาท

รายละเอียดจากผมเอง

จำนวนหน้า: 280 หน้า (นับจากปกใน จนถึงหน้าสุดท้ายของการ์ตูนสี่ช่องจบ ไม่รวมโฆษณา 8 หน้าสี่สี กับปกหน้าและปกหลัง)

มุมมอง: บุคคลที่1 ผ่านสายตาและความคิดของ อาร์

ตัวละครหลัก: ซี ไอ จี เอ อาร์ และวิทยา พ่อของเด็ก(?)หนุ่มทั้งห้า

เรื่องย่อ: C.I.G.A.R. Family ครอบครัวสุดป่วน

ครอบครัวชายล้วนของผมสุดแสนจะเพอร์เฟค แม้เราจะไม่มีแม่อยู่ด้วยก็ตาม เราอยู่ด้วยกัน 6 ชีวิตในบ้านหลังใหญ่ โดยมีพ่อและลูกชายห้าคน พ่อของผมชื่อวิทยา ผมมักเรียกเขาว่า เฮียวิท เขาเป็นนักเขียนนิยายแนวโรแมนติกปนน้ำเน่า ซึ่งมีกลุ่มแฟนคลับนักอ่านเป็นสาววัยใสที่ไม่เคยเห็นตัวจริงของนักเขียนที่พวกเธอคลั่งไคล้ (ถ้าได้เห็นสักครั้งล่ะก็ ไม่แน่ว่าอนาคตนักเขียนของพ่ออาจดับวูบได้)

พี่ชายคนโตของผมชื่อ ซี เขาเป็นนายแบบที่กำลังฮอตสุดขีดในขณะนี้ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็เป็นที่เด่นสะดุดตาของคนอื่นไปซะหมด แม้แต่ท่าจับแก้วน้ำ พี่ซีคนนี้แหละที่เป็นกำลังหลักของครอบครัว ทำงานหาเงินมาให้น้อง ๆ ได้เรียน และยังเป็นคนจ่ายค่าขนมอีกด้วย

พี่ชายคนรองของผมชื่อ ไอ และ จี ทั้งคู่เป็นฝาแฝดกันครับ พวกเขาเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดัง ภาควิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ไอกับจีมักจะทะเลาะกันบ่อย ๆ ไม่ว่าเรื่องจะไร้สาระแค่ไหนก็ตาม ที่เขาว่ากันว่า อัจฉริยะมักจะบ้า ผมเชื่อสนิทใจเลยล่ะ

พี่ชายคนที่สี่ของผมชื่อ เอ เขาเป็นนักบาสอนาคตไกล สูงถึง 193 เซนติเมตร เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเดียวกับพี่ชายฝาแฝด ซึ่งผมไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ ว่าคนที่เอาแต่สนใจกีฬากับการออกกำลังกาย กลับมาอยู่ในมหาวิทยาลัยเดียวกับอัจฉริยะได้

น้องคนสุดท้ายของครอบครัวคือผม อาร์ ตัวผมไม่มีอะไรโดดเด่นเลย ต่างกับพวกพี่ ๆ ที่ได้ดีกันไปแล้วทั้งนั้น (ยกเว้นเรื่องนิสัย ไม่ว่ามองอย่างไรก็ไม่ดี อ๊ะ! หมายถึงพวกพี่ ๆ นะ ไม่ใช่ผม) หน้าตาของผมก็แตกต่างจากคนอื่น ๆ ในครอบครัว จนผมแอบคิดไม่ได้ว่าตกลงผมเป็นลูกของครอบครัวนี้แน่หรือเปล่า

เท่าที่คุณฟังไป คงคิดว่าผมอยู่ในครอบครัวที่สุดแสนจะเพอร์เฟกใช่ไหมครับ มีทั้งพี่ชายที่หน้าตาดี เรียนเก่ง และแข็งแรง แต่นั่นก็เป็นแค่ฉากบังหน้าเท่านั้นแหละ ถ้าคุณได้รู้ถึงชีวิตประจำวันของผมล่ะก็ คงไม่อยากมาเป็นแบบผมแน่ ๆ!

=================|

ปกนิยาย

คนวาดปกของนิยายเรื่องนี้คือ Tasha (กระรอกน้อยทาช่า แห่งInsei Circle กับRPG Group หรือเปล่าหว่า..?) หน้าปกสีสันสดใสเหมาะกับนิยายวัยรุ่นดี แต่ไหงดู ๆ ไปแล้วคล้าย ๆ อุเคะที่ถูกรายล้อมไปด้วย เอ่อ เอาเป็นว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกัน คนไม่เข้าใจอย่ามาถามเรื่องนี้ล่ะ ผมไม่อธิบายหรอก ภาพของตัวละครแต่ละตัวแสดงเอกลักษณ์ได้ดี เช่น ไอที่เป็นเด็กเรียน ภาพของเขาก็ใส่แว่นและถือหนังสือในมือ (ส่วนจีที่เป็นเด็กเรียนเช่นเดียวกัน กลับไม่ถือหนังสือหรือมีเอกลักษณ์ที่เด่นชัดเหมือนไอ)

คำนำสำนักพิมพ์/คุยกับผู้เขียน

ตามรูปแบบที่พบเห็นกันบ่อย ๆ ไม่มีอะไรสะดุดใจ ฉะนั้นผ่าน

วิจารณ์แบบตอนต่อตอน ในมุมมองของWoratana

หัวข้อบอกไปแล้วว่าในมุมมองของผม คนอื่นไม่เกี่ยว มีอะไรเคลียร์กับผมคนเดียว สาเหตุที่ผมวิจารณ์นิยายเรื่องนี้แบบตอนต่อตอน ก็เพราะไม่ยาวเกินไป เนื้อเรื่องไม่มีพลอตย่อย(Sub-Plot)เยอะ สะดวกต่อการอ่านแบบกราดสายตาในรอบที่สอง (รอบแรกอ่านแบบเก็บรายละเอียดไปแล้ว เอ รู้สึกว่ามันสลับกันยังไงไม่รู้แฮะ)

SPOIL WARNING! ถ้าคุณยังไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้ และไม่อยากให้เสียอรรถรสเมื่อได้อ่าน กรุณาข้ามส่วนนี้ไปซะ! จนกว่าจะพบตัวอักษร SPOIL END

บทนำ: การพูดถึงพ่อ และพี่ ๆ ของอาร์ ผมคิดว่าใช้การบอกกล่าวมากไปหน่อย สำนวนหนึ่งในการเขียนนิยายที่แสดงให้เห็นความสามารถของนักเขียนคือ Show dont Tell การทำให้ผู้อ่าน เห็น ถึงการกระทำของตัวละคร จะดีกว่าการเล่าอย่างเดียวแบบในหน้า 6 (ซึ่งถ้าเล่าพร้อมกับแสดงให้เห็นการกระทำไปด้วย ผมคิดว่าน่าจะดีกว่านี้)

บทที่1 เรื่องซวย ๆ: บทนี้เกี่ยวกับอาร์ที่โดนชกต่อย แล้วพี่ชายของเขาไปจัดการ โดยที่น้องชายยังความรู้สึกช้า ไม่รู้ว่าใครเป็นคนอัดแก็งมังกรไฟ (ทั้งที่คนอ่านซึ่งรู้ทุกอย่างเหมือนกับอาร์ เข้าใจแล้วว่าพี่ชายทั้งสี่เป็นคนไปแก้แค้น) ผมสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งว่า พวกพี่ชายรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนอัดน้องของเขา ตามที่เจตบอกก็น่าจะหมายถึง พวกพี่ชายถามเจต แต่เขาจะถามว่าอะไรล่ะ จะถามว่าใครทำร้ายอาร์งั้นเหรอ? ทั้งที่เจตยังถามอยู่เลยว่าหน้าอาร์ไปโดนอะไรมา

บทที่2 งานโรงเรียนแสนห่วย: บทนี้ผมสงสัยตอนที่คนในห้องบอกว่าถ้าอาร์ไม่แสดง คะแนนกิจกรรมที่ไม่มีให้ลดอยู่แล้วจะกลายเป็นติดลบไป หมายความว่าอาร์ต้องแสดงตั้งแต่แรกอยู่แล้วเหรอ? ทั้งที่เขาเองก็มีงานคือยกน้ำไปให้นักกีฬา ตามปกติคะแนนที่ได้ต้องมาจากสิ่งที่ทำตอนแรก ซึ่งไม่ว่าจะขึ้นแสดงหรือไม่เขาก็ต้องได้คะแนนจากการยกน้ำ และตอนแรกเขาก็ไม่ใช่นักแสดง ถึงไม่ขึ้นแสดงก็ไม่น่าจะมีผลอะไรกับคะแนนกิจกรรม คนที่ควรจะถูกหักคะแนนคือเจตต่างหากล่ะ เพราะเดิมทีเขาต่างหากที่ต้องขึ้นแสดง

เมื่ออ่านจนจบบท ผมก็สงสัยเพิ่มขึ้นอีกว่า ทำไมเจตไม่ยอมขึ้นแสดง ในนิยายไม่มีเขียนเหตุผลไว้ แต่ก็ไม่ได้สะดุดใจเท่าย่อหน้าข้างบน เพราะที่เขตไม่ยอมขึ้นแสดงอาจคิดได้ทั้ง ชุดดูตลก ขี้เกียจ หรือไปเหล่สาว อะไรประมาณนั้น

ในตอนท้ายของบท ปัญหาที่พ่อไปมีเรื่องกับคนอื่น เกิดขึ้นและจบเร็วเกินคาด ซึ่งในเมื่อพ่อเมาอยู่ (หรือแม้จะไม่เมาก็เถอะ) โอกาสที่จะเกิดการชกต่อยมีมากทีเดียว และทั้งที่พ่อเพิ่งด่าเขาอยู่หมาด ๆ กลับพากันเดินออกมาทั้งที่ไม่มีการขอโทษสักคำ ผมว่าเร็วไปหน่อยมั้งครับ

บทที่3 จอมสร้างภาพ: สงสัยตอนที่อาร์บอกว่า เป็นการโยนระเบิดทำให้ทุกคนหันมาสนใจเขาคนเดียว ในกรณีที่เป็นนายแบบดัง ๆ แบบนี้ ผมคิดว่าคงมีคนอยากสัมภาษณ์ซีมากกว่าอาร์แน่ ๆ จึงเป็นเรื่องแปลกที่พวกเขาหันมาสนใจแต่อาร์ ไม่ได้สนใจซีเลยสักนิด

บทที่4 ฝาแฝดที่ไม่ทะเลาะกัน: บทนี้สิ่งของต่าง ๆ ที่อาร์เจอทำให้ผมคิดเหมือนกันเลยว่าควรจะเป็นเรื่อง แย่งสาว แต่ทำไปทำมาสุดท้ายกลายเป็นทะเลาะกันเรื่องรูป แล้วเรื่องรูปทำให้คนเราย้ายออกไปจากบ้านได้เลยหรือ? รู้สึกว่าไอกับจีอารมณ์แปรปรวนไม่น้อย ตอนแรกเห็นเครียดกันออกขนาดนั้น แต่สุดท้ายกลับบอกว่า ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังหรอกน่า แถมตอนจบก็หักมุมที่คนในรูปนั้นไม่ใช่เขาทั้งสอง แต่เป็นพี่ชายนั่นเอง น่าแปลกที่ฝาแฝดซึ่งโตแล้ว และใส่แว่นกับคอนแทคเลนส์ กลับมองไม่เห็นใฝที่หัวไหล่ซ้ายซึ่งพี่ซีเห็น หรือทั้งสองคนตาฝาด?

บทที่5 เจ้าสาวของพ่อ: และแล้วพ่อก็พาเจ้าสาวคนใหม่มาที่บ้าน แต่คงไม่แปลกอะไรถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชาย! (ประโยคที่ว่า ผมไม่ได้รังเกียจรักร่วมเพศ ในหน้า73 ชี้ชัดเลยว่า คนเขียนอยู่สายY อุ๊บ! ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย คนที่อ่านอยู่ช่วยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน) เจ้าสาวของพ่อคนนี้ชื่อ เขตแดน แม้จะชื่อแมน ๆ แบบนี้แต่เธอ (หรือเขา) ก็มีเลือดอุเคะเต็มเปี่ยม! (อุ๊บ! ปิดปากไม่ทันอีกแล้ว)

ถึงตอนจบ อีกแล้ว! นิยายเรื่องนี้ชอบจบตอนแบบค้าง ๆ คา ๆ ตอนที่เฮียวิทบอกว่า พ่อโดนโกง น่ะ

สะดุดใจผมมากทีเดียว แล้วคนอื่นก็ปล่อยมันไป จริงแล้วถ้าไม่มีตรงนี้จะดีมากเลย เพราะอ่านจนจบเล่มผมก็ยังไม่รู้ว่าพ่อโดนโกงยังไง หรือตกลงพ่อโกหกกันแน่ (ซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง)